وصل أكثر من 50 شخصًا من المسرحيّين إلى البلاد في الهجرة الخامسة، ومن بينهم كتّاب مسرح ومخرجون وممثّلون ومصمّمو ديكور. ورغم جهودهم فإنّ معظمهم لم يُستوَعبُوا في مهنهم لسبب التناقض القويّ بين التراث المسرحيّ الألمانيّ الذي جلبوه معهم والتراث المسرحيّ الروسيّ الذي سيطر على مسارح المرجع آنذاك، مسرح 'هبيما' و'أوهِل'.
في عام 1945 أسّس يوسِف ميلو مسرح الـ"كاميري" في تل أبيب كاحتجاج فنّيّ واجتماعيّ على مسرح 'هبيما' و'أوهِل'. وقد كان مسرح الـ"كاميري" في سنواته الأولى تعبيرًا عن التراث المسرحيّ للثقافة الألمانية.
وُلد معظم أعضاء الفرقة وتعلّموا وعملوا في ألمانيا والنمسا وبراغ قبل هجرتهم إلى البلاد. قدّم مسرح الـ"كاميري" مرجعية أوروبية غربية و"أرض إسرائيلية" بدلًا من الروسية واليهودية؛ وتمثيلًا واقعيًّا بدلًا من التمثيل المنمّق والعاطفيّ.
כהן זכה בפרס ישראל למשפטים.
חיים כהן היה עורך דין בירושלים.
עם קום המדינה התמנה לפרקליט המדינה. כיהן תקופות קצרות גם כמנהל הכללי של משרד המשפטים וכשר המשפטים.
כיהן כיועץ המשפטי לממשלה.
כ-20 שנה הרצה כפרופסור אורח באוניברסיטה העברית בירושלים. בלט במאבקו להגנת זכויות האדם. היה נשיא הארגון הבינלאומי של משפטנים יהודים ונשיא האגודה לזכויות האזרח בישראל וחבר הוועדה הבינלאומית של משפטנים ושל בית הדין הבינלאומי לבוררות.
נקודות ציון דרך בחייו של חיים כהן
השופט חיים כהן יליד ליבק, גרמניה
(1911–2002), גדל בהמבורג.
הגיע לירושלים ללמוד בישיבה.
חזר לגרמניה לסיים את לימודי המשפטים.
עם עליית הנאצים לשלטון שב לארץ ישראל.
